จากหาดใหญ่ ถึงเชียงของ
posted on 30 Jan 2012 17:13 by kuzaห่างหายไปนานกับชีวิตใน Exteen (โถ่...เศร้า)
ก็ตั้งแต่โดน FB แย่งพื้นที่ชีวิตและเวลาส่วนใหญ่ไป
บ้านหลังนี้ผมก็ปล่อยให้มันรกร้างเรื่อยมา
วันนี้กลับมา พร้อมกับงานชิ้นใหม่ (และชิ้นเดียว)
(ที่พักหลังนี้มา แรงผลิตผลงานจะเริ่มน้อยลงเรื่อยๆตามภาระที่มากขึ้น และวัยที่ร่วงโรยลง ๕๕๕)
เรื่องของเรื่องคือ...
ทางคณะแพทย์ ม.อ.(สงขลานครินทร์) เนี่ย นศพ. ปี 3 จะปิดเทอมเร็วกว่ากำหนด
เพื่อจะได้มีเวลาเตรียมตัวสอบประมวลผลความรู้ขึ้นปีิ 4 และสอบใบประกอบโรคศิลป์ขั้นที่ 1
(คือสอบ 2 ครั้งในช่วงเวลาห่างกันไม่ถึงเดือน ! อุแม่เจ้า)
ซึ่งช่วงปิดเทอมนี้เพื่อนๆเกือบทุกคนจะใช้เวลาทุ่มกับหนังสือ
(อย่างบ้าคลั่งที่สุด เหมือนแทบจะหลับนอนเสพสมกับหนังสือได้กันเลยทีเดียว)
แต่ผมเหรอ....
อ้าว ถ้าผมเหมือนๆกับคนอื่น ผมจะมานั่งอัพบล๊อก (ทำซากอะไร) ล่ะครับ ๕๕๕
พอผมรู้ว่าปิดเทอม ได้ทีเลย (เย้) จองตั๋ว เดินทาง และเที่ยวอย่างบ้าคลั่ง - -*
เดินทางไปเรื่อยเปื่อย จากหาดใหญ่ ไป กทม. สู่เชียงใหม่
จนปักหลักเรื่อยๆอยู่ในเชียงของ และพื้นที่แวดล้อมใกล้เคียง (คือเชียงแสน และเมืองห้วยทราย สปป.ลาว)
ในระยะเวลา 14 วันที่ยาวนาน ....
เรื่องหนังสือกลายเป็นประเด็นรอง
คิดว่าที่สำคัญคือ
"โลกนี้มันมีอะไรที่เราต้องเปิดตาและใจมองมันอีกเยอะแยะ"
ส่วนที่จะสอบนั้น
หลังจากวันนี้ผมคงตั้งใจเต็มที่กับมัน ทำมันให้ดีที่สุดแล้วกัน
ผลลัพธ์ที่ได้เป็นอย่างไร
....
....
ตอนนั้นคงไม่สำคัญเท่าวันนี้ที่ผมจะเริ่มตั้งใจกับมันแล้วล่ะ ^___^
"จากหาดใหญ่ ไปเชียงของ"
โลกนี้มีไว้ให้ชื่นชม
ควรหรือตัวจะมัวตรมแต่ในห้อง
ปิดประตูตาและใจจนไม่มอง
เห็นขลิบทองของท้องฟ้าเพลาเช้า
ควรหรือตัวจะมัวตรมแต่ในห้อง
ปิดประตูตาและใจจนไม่มอง
เห็นขลิบทองของท้องฟ้าเพลาเช้า
เคยสัมผัสบ้างไหม, พรมใบหญ้า
ที่นุ่มหนารองรับกับเท้าเปล่า
เมื่อเหยียบย่างลงบางใบ, ใช่ - บางเบา
ก็เหมือนเราลงย่ำคลื่นน้ำนวล
ที่นุ่มหนารองรับกับเท้าเปล่า
เมื่อเหยียบย่างลงบางใบ, ใช่ - บางเบา
ก็เหมือนเราลงย่ำคลื่นน้ำนวล
หรือเคยชื่นตื่นตาบุปผาพฤกษ์
ในป่าลึกแวดล้อมพรรณหอมหวล
คล้ายหยอกเย้าเหล่าแมลงแกล้งเชื้อชวน
ให้มาหลงเล่ห์ล้วนกลิ่นมวลไม้
ในป่าลึกแวดล้อมพรรณหอมหวล
คล้ายหยอกเย้าเหล่าแมลงแกล้งเชื้อชวน
ให้มาหลงเล่ห์ล้วนกลิ่นมวลไม้
เคยไหมเล่า เจ้าล่องทะเลคลื่น
สบสายตาเต็มตื่นผืนน้ำใส
เสกกองทรายขาวอะเคื้อเป็นเรือใบ
แล้วลอยลำล่องไกลสุดปลายฟ้า
สบสายตาเต็มตื่นผืนน้ำใส
เสกกองทรายขาวอะเคื้อเป็นเรือใบ
แล้วลอยลำล่องไกลสุดปลายฟ้า
เคยไหมเล่า เจ้าหัดเหินเผชิญโชค
พเนจรบินโบกโลกเบื้องหน้า
ซึ่งสิ่งใหม่เจ้าจะเห็นเป็นบุญตา
ซึ่งบางใครผ่านไปมา - คือมิ่งมิตร
เคยปีนป่ายไหมเล่า ภูเขาเขียว
ที่สูงเพรียวพ่างสวรรค์อันศักดิ์สิทธิ์
ยลเบื้องล่างกว้างใหญ่กว่าใจคิด
และมองเห็นว่าชีวิตช่างนิดเดียว
ออกจากกรงแคบคับมารับรู้
อย่ามัวแต่อุดอู้ในรูเปลี่ยว
ทิ้งไปเถิดความเหงา, เศร้า, ซีดเซียว
แล้วร่อนเร่เห่เที่ยวไปตามใจ
เพราะโลกนี้มีไว้ให้ชื่นชม
เถิด, สั่งสมล้านเรื่องเก่าแล้วเล่าใหม่
จาก “ภายนอก” โลกอิสระผจญภัย
เป็นทรงจำล้ำค่าให้ “ภายใน” เรา.
(28 มกราคม 2555)
(ภาพ: จากห้องพัก ท่าผาถ่าน ริมแม่น้ำโขง อ.เชียงของ)
edit @ 30 Jan 2012 18:24:55 by แดนไกลฯ [Gothic Dan.]
edit @ 30 Jan 2012 20:14:00 by แดนไกลฯ [Gothic Dan.]
Tags: backpack, backpacker, chiangkhong, fiction, gothicdan, journey, poem, poetry, travel0 Comments