ฉันรักฤดูฝน
posted on 11 Dec 2006 23:39 by kuzaกลอนน่ารักน่ารักอีกบทครับผม
ฉันรักฤดูฝน...
เม็ดน้ำหล่นกล่นกระจัดสัมผัสผิว
รับรู้สึกแรกเช้าลมพราวปลิว
ไอหมอกล่องลอยลิ่วฉิวแช่มบาน
เหล่าผีเสื้อดอมดินกลิ่นดอกไม้
นกต่างไซ้ร้องรับดังขับขาน
หยดน้ำฝนพราวพร่างสร้างสำราญ
ไหลรวมธารเลี้ยงหล่อก่อชีวา
ฉันก็รักฤดูฝน...
แม้ต้องทนเหน็บหนาวเป็นหนักหนา
แต่หลังฝนสิ้นสายหายลับตา
กลับปรากฏท้องฟ้าใหม่กว่าเดิม
คือข้อคิดสร้างคนให้ทนทุกข์
รอสักวันความสุขจะสร้างเสริม
ค่อยค่อยรินหลั่งล้นจนเต็มเติม
เพื่อพูนเพิ่มประสบการณ์วันผ่านมา
ยอมรับฝนที่หลั่งลงครั้งใหม่
เพราะเข้าใจลึกซึ้งถึงคำว่า...
“ยอมทนปวดรวดร้าวหนาวกายา
เพื่อจะได้รู้ค่าความสุขใจ”
ฉันจึงรักฤดูฝน...
เม็ดน้ำหล่นปรากฏความสดใส
ไม้แตกกิ่งก้านออก...ผลิดอกใบ
อบอวลไอแห่งหยดฝนบนแผ่นดิน
คือคุณค่าความงามท่ามกลางทุกข์
คือความสุขในจิตใจไม่รู้สิ้น
คือเม็ดฝนฤดูนี้ที่หลั่งริน
ต่อชีวินให้ได้พบประสบการณ์.....
บนผิวกายสัมผัสละอองเย็นชื้น
ทั้งหนาวเหน็บทั้งสบายยอมกล้ำกลืน
ระทมฝืนรับอารมณ์ทั้งสองเอย
แต่งมั่วเล็ก ๆ อารมณ์หน่อย ๆ ฝากไว้เจ้าค่ะ
#1 By serena (61.19.196.133 /61.19.196.130, 61.19.196.133) on 2006-12-12 09:21