::: รางรถไฟสายความฝัน :::

เมื่อศรัทธาแห่งโลกกว้างต้องหมางหมอง

เมื่อแสงทองดับชืดมืดสลัว

เมื่อบริสุทธิ์ต้องฝุ่นจนขุ่นมัว

เมื่อคนชั่วแปดปนในคนดี

โลกก็มืดบอดบ้าอัตตาเสื่อม

ทุกข์กระเพื่อมไปตามกามวิถี

ทั้งกายใจปะปนกากข้นกลี

เปื้อนกาลีต่ำช้ามายาลวง

ไขว่หาทางสู่สนุกสุขปล้นปลิ้น

หลากเล่ห์ลิ้นเลวทรามจมกามห้วง

ขึ้นสวรรค์ด้วยสมสู่เสพคู่ควง

จึงเลยล่วงกามารมณ์โง่งมงาย

กว่าจะรู้ว่าทำตัวช้ำผิด

ก็กลับคิดนึกย้อนได้ตอนสาย

เมื่อปัญหารุมเร้าเข้าวุ่นวาย

เมื่อทางปลายกลับไร้ดอกไม้งาม

มนุษย์จึงค้นหาทางสุขแท้

คือ “เกิด แก่ เจ็บ ตาย” เวียนว่ายข้าม

คือวงวัฏซึ่งเป็นไปไร้นิยาม

นี่แหละความสุขแท้แน่ในใจ

เพียงตัวเราเท่านั้นหากยอมรับ

จักพบกับความสุขสันต์วันสดใส

ลองปล่อยวางอัตตาตนทิ้งพ้นไป

ก็จะได้พบเส้นทางสว่างธรรม