วัฏจักรแห่งอรุณ
posted on 11 Jan 2007 23:56 by kuza in Poem-of-Life
วัฏจักรแห่งอรุณ
เมื่อตะวัน ผันกาย เหนือขอบฟ้า
โลกก็จ้า แจ่มหวัง เจิดรังสี
สยบความ หนาวพร่า ของราตรี
หลากชีวี เริ่มเคลื่อนไหว ไปตามกาล
เราจึงเห็น ความพลิ้วไหว ของใบไม้
ที่พลิ้วรับ อุ่นไอ อันแผ่ซ่าน
ดอกไม้ใน เมืองหลวง ก็ผลิบาน
เด่นตระหง่าน ระหว่าง ตึกสูงชัน
ชั่วใบไม้ สะบัดใบ ไหวไหววิ่ว
ใจก็พลิ้ว ตามลม ที่เริ่มผัน
หลากชีวิต ใช้ชีวิต ไปตามวัน
ตามเส้นทาง แห่งฝัน แต่ละคน
รุ่งอรุณ ต้อนรับ ทุกสรรพสิ่ง
มอบอุ่นอิง คลายหนาว จากสายฝน
มอบพลัง แห่งความสุข ทุกชั้นชน
ให้เริ่มต้น ลุกตื่น ฟื้นกำลัง
เพียงรอบข้าง เคลื่อนไหว อย่างอิสระ
จึงปลดปล่อย ภาระ ความสิ้นหวัง
เป็นของขวัญ จากฟ้า มาประทัง
ให้ชีพยัง ยืนหยัด อย่างหยัดยืน
เมื่อตะวัน ลาลับ ตรงขอบฟ้า
โลกกลับมา หนาวเย็น เช่นวันอื่น
ทุกสรรพสิ่ง แปรสภาพ เริ่มกลับคืน
สู่ห้วงภวังค์ เพื่อรอตื่น ขึ้นอีกครั้ง...
edit @ 2007/01/12 00:03:12
Tags: life, poem, poetry, story7 Comments
อนิจัง วัฏสังขารา
สรรพสิ่งล้วนไม่เที่ยง
#1 By RosaRossa~~* on 2007-01-12 13:20