หากไม่รู้ค่าของ

posted on 15 Mar 2007 01:01 by kuza

หากไม่รู้ค่าของ

เหนือฟ้าสุดเสียดฟ้า...................ย่อมมีฟ้าเฮย
ลึกดิ่งโพ้นมหานที.....................ย่อมน้ำ
หากมิรู้จักค่าดี............................ของสิ่งธรรมดา
ย่อมเปรียบปราชญ์รู้ล้ำ..............ไป่ได้เพียงธุลี

...............................................................
...............................................................
...............................................................
...............................................................

ดั่งเมฆีเคลื่อนคล้อย....................บนนภา
รู้ว่าต้องรับมา.............................ซึ่งชื้น
แต่เมฆไป่รักษา..........................น้ำชุ่มชอุ่มเอย
จึ่งปล่อยน้ำสู่พื้น........................เหือดแห้งระเหยหาย

ดั่งพื้นพรายแผ่นด้าว...................แดนดิน
บ่รู้จักกักน้ำริน...........................เมฆให้
จึงปล่อยผ่านชั้นหิน...................ชอุ่มเหือด
ผ่านสู่บาดาลไซร้.......................ผุดพื้นธารา

ดั่งธาราลึกกว้าง.........................สุดคณา
บ่รู้จักรักษา................................รสน้ำ
ทิ้งน้ำสู่ชเลพา............................ให้กร่อย
ชเลจึ่งให้สมุทรซ้ำ.....................รสข้นขื่นเค็ม

สมุทรเต็มแต่น้ำ.........................จากชเล
กว้างใหญ่สุดถ่ายเท....................ออกได้
จึงสมุทรสุดหันเห......................ยอมแดด ส่องเปลว-
ร้อนระเหือดระเหยให้................สูบน้ำกลับนภา

...............................................................
...............................................................
...............................................................
...............................................................

ให้ไปมาอยู่ซ้ำ............................นิจกาล
ด้วยไป่ซึ้งคุณสาร.......................สิ่งน้อย
ยอมถ่ายทั่วเถื่อนธาร..................เทท่าวหมดนา
ชีพจึ่งเวียนเคลื่อนคล้อย.............อยู่เพี้ยงมิเพียงพอ

...............................................................
...............................................................
...............................................................
...............................................................

รู้จักพอชีพใช้.............................ในตน
สิ่งเล็กย่อมค่าปน........................อยู่บ้าง
อย่าเป็นเช่นเหล่าคน...................มิรู้ค่า ของเฮย
ลองเก็บสิ่งรอบข้าง.....................จึ่งรู้ค่าอนันต์

Tags: poem, poet, poetry3 Comments