เด็กน้อยวัยชรา
posted on 19 Jul 2007 23:33 by kuza in Poem-of-Life
เด็กน้อยวัยชรา
ขณะหนึ่งฉันยืนตรงพื้นกว้าง
ขอบข้างทางท้องถนนคนขวักไขว่
รถราวิ่งมวลฝุ่นคลุ้งก็ฟุ้งไกล
ทอดตาไปเบื้องหน้า พร่าพริบพริบ
ขณะหนึ่งจึงรู้สึกลึกลึกว่า
ท่ามเวลาเคลื่อนไหวใจย่างหยิบ
ก่อเกิดเป็นจินตนาการอันนานลิบ
จากนับสิบภาพทรงจำจำเนียรกาล
ขณะหนึ่งเราเอ๋ยเคยเป็นเด็ก
ตัวเล็กเล็กซื่อใสใจอ่อนหวาน
ร่าเริงยิ้มแย้มแก้มบาน
วิ่งเล่นเพ่นพ่านอยู่ข้างทาง
เฮ้ยมึง มึงเล่นอะไรกันวะ
อ๋อกูจะแข่งขันปั่นลูกข่าง
เหวยเหวย ไอ้ห่าอย่ายืนกาง
กูจะขว้างลูกข่างทอย รีบถอยไป
บนข้างทางขณะหนึ่งยังซึ้งซาบ
กับภาพพผองเราทั้งเก่าใหม่
เคยร่วมก๊วนซุกซนปีนต้นไม้
ตามวัยไร้เดียงสาประสาซน
หากแต่ว่า –
วันเวลาย่อมผ่านกาลห้วงหน
เมื่อวันหนึ่งขณะหนึ่งซึ่งตัวตน
เติบโตจนเป็นผู้ใหญ่ไปเสียแล้ว
ขณะนั้นจึงไร้ซึ่งใสซื่อ
เสียงเซ็งแซ่อึงอื้อกลับเบาแผ่ว
เพียงผ่านยาวนานช่วงที่จ้วงแจว
ดวงตาใสแป๋วก็เสื่อมวัย
เหนือคิ้วริ้วรอยเริ่มหยาบกร้าน
ตามวันตามวารผ่านสมัย
สัมผัสผิดเพี้ยนเปลี่ยนไป
สมองไร้รอยหยักที่ขดรอย
ไร้เรี่ยวแรงวิ่งเล่นเพ่นพ่าน
ความสดใสเบิกบานพาลถดถอย
เพื่อนเราผองรักตัวน้อยน้อย
ฉันยังคอย ยังคอย ทุกเวลา
เพียงชั่วขณะหนึ่ง –
ขณะซึ่งฉันมองทาง ลางเลือนพร่า
อาจดูเหมือนไม่สดใส – ในแววตา
ฉันมองทางข้างหน้า พร่าลางเลือน
ขณะหนึ่งฉันยืนตรงพื้นกว้าง
เพียงแตกต่างจากเริ่มแรก แปลกเฝื่อน
หนึ่งเด็กน้อยวัยชราเข้ามาเยือน
พร้อมทักทายกับผองเพื่อน กันอีกครั้ง
edit @ 2007/07/19 23:36:38
แต่ไม่เข้าใจเด็ก?
#1 By เทราสเฟียร์ เอล เซราฟีเตอร์ on 2007-07-20 02:38