::: รางรถไฟสายความฝัน :::

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

มาพักเรื่องคณิตศาสตร์ ภาคตัดกรวยอะไรนั่นก่อนนะครับ (คนเขียนก็ยังมึนเลย อิอิ)

มาลองอ่านกลอนกันมั่งเน้ิอ เหอะๆๆ เขียนปุ้ปก็ลงปั้บ

(ลงไว้ก่อน แล้วค่อยเกลาทีหลัง 555)

เชิญทัศนาเลยค้าฟฟฟฟฟฟ

"เป็นภาพความทรงจำของเด็กชายผู้เร่ร่อนอยู่ข้างบาทวิถี"


เป็นภาพทรงจำ.......
ในคืนค่ำธรรมดาอีกคืนหนึ่ง
ภาพผู้คนเดินขวักไขว่กันอื้ออึง
บนบาทวิถีที่ซึ่งหลากที่มา

ผู้หญิงคนนั้น ผู้ชายคนนี้
ต่างไม่เคยยินดีด้วยแปลกหน้า
เด็กชายคนนั้น เด็กชายธรรมดา
เขาไม่เคยสบตากับผู้ใด

ชายแก่แก่ถือไม้เท้า....
งกเงิ่นเดินดุ่มเด้าจะไปไหน
หญิงผู้ถือช่อดอกไม้....
จะยื่นช่อมอบให้แก่ใครกัน

หลายชีวิตบนทางบาทวิถี
เท้าโน่น เท้านี่ ของใครนั่น
ก้าวเท้ารีบเดินกันพัลวัน
แววตาคู่ใสนั้นยังจดจำ

เพียงภาพความทรงจำ...ของเด็กชาย
ผู้เร่ร่อนไร้จุดหมายในคืนค่ำ
มองผู้คนเดินผ่านอยู่ซ้ำซ้ำ
แล้วก็ขำออกมา บ้าไปแล้ว

*****ป.ล. แก้ไขกันแล้วนะคับ

edit @ 31 Oct 2007 17:52:32 by แดนไกล ไลบีเรีย

edit @ 1 Nov 2007 01:57:19 by แดนไกล ไลบีเรีย

edit @ 1 Nov 2007 17:41:51 by แดนไกล ไลบีเรีย