::: รางรถไฟสายความฝัน :::

บทเพ้อพร่ำในค่ำหนาว

ลมหนาว......

พัดอ่อนอ่อนอยู่นานยาวหลายคราวค่ำ

ไล้ลมลิ้วผิวเนื้อต้องเนื้อช้ำ

แหละหัวใจเจ็บประจำอยู่นานนัก

จึงลมหนาวคราวก่อนย้อนความว่า

ใครคือคนที่ข้าเคยรู้จัก

ใครที่ข้าปรารถนาจะทายทัก

และใครใดที่ข้ารัก ข้าคุ้นเคย

วันเวลาเก่าเก่ายังย้อนย้ำ

ความรู้สึกหวนคำเคยเอื้อนเอ่ย

บทความรักกำหนดบทลงเอย

ใต้ความเฉยช้าช้าของอารมณ์

อาจไม่ทันรู้สึก  ทันนึกคิด

จึงความรักกระชากชีวิตให้ติดหล่ม

แหละแม้แต่หยาดหนาวที่ร้าวลม

ยังมิอาจห้อมห่มให้อุ่นไอ

ในค่ำหนาว  คืนนั้น

คนรักของความผูกพัน  เขาไปไหน

เพียงที่ข้าเคลิ้มอยู่ครู่อึดใจ

ใคร  เล่าใคร ..............มาพรากเธอ

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เป็นบทเพ้อพร่ำในค่ำหนาว

อาจปีนี้นานยาว  จึงหนาวเก้อ

แหงนขึ้นมองท้องฟ้าพร่า, ละเมอ

คงเหลือเพียงเสียงพร่ำเพ้อ  ถึงเธอเท่านั้น......

 ป.ล.  ไม่มีรูปประกอบเนอะคับ

ไว้หามาลงอีกทีนึง