::: รางรถไฟสายความฝัน :::

ฉันรักเธอนะที่รัก

ถึง......เธอที่รัก

ผู้หลงในอาณาจักรแห่งความเศร้า

จำทนอยู่โดดเดี่ยวอย่างเปลี่ยวเงา

ในโลกซีดสีเทาอันเปล่าดาย

ไร้ด้วยความรู้สึก ความนึกคิด

เหมือนเธอปล่อยทั้งชีวิตให้หล่นหาย 

ปล่อยความเงียบเยียบเย็นเป็นเพื่อนกาย

แหละ, คล้ายคล้ายในแววตาเธอชาชิน

ในแววตาชาชินกับความรู้สึก

กับคำถามที่ซ่อนลึกใจตรึกถวิล

จึงฉันรู้ว่าเธอไร้การได้ยิน

ซึ่งเสียงเพรียกจากแดนดินอวลกลิ่นรัก

ในโลกอันหม่นขรึมแสนซึมเศร้า

ล้วนรอยเหงาเขรอะขรมอยู่จมปลัก

ถึงดอกไม้ที่บานเย้าก็เฉานัก

ใยเธอจักทนอยู่ได้ในที่นี้

มาเถิด......ที่รัก

เถิดปล่อยวางทุกข์หนักไว้สักที่

เถิดเปิดใจให้กับรักสักหนที

เถิดเปิดตายลสรรพสีที่สวยงาม

ดังที่เธอจะได้เห็น -

ในหลากเรื่องลับเร้นซ่อนคำถาม

ทุกอณูแห่งรู้สึก - เธอนึกตาม

แหละโลกเศร้าก็วาววามอะคร้ามตา

เธอ......ที่รัก

เถิดข้ามฝั่งอาณาจักรฯ มาพบข้า

แล้วเราจะล่วงผ่านกาลเวลา

สู่ความรัก, ความปรารถนา, ข้า, หัวใจ

ฉันรักเธอ......นะที่รัก

เพียงเธอยอมเปิดสลักความรักให้

จึงที่เธอหม่นเศร้ามิเท่าไร

ฉันจะเป็นคนรักใหม่ให้เธอเอง

edit @ 2 Feb 2008 00:10:05 by แดนไกล ไลบีเรีย