::: รางรถไฟสายความฝัน :::

 

 

 

 

ขาทั้งสองที่กำลังย่ำอยู่ ณ ที่ไหนสักแห่งของเรา

 

 

 

ตอนที่ ๐.๐๐๑ ภาพประกอบ กรุณานึกเอาเองล่ะกัน

 

"ไปหาดใหญ่ เท่าไหร่ครับ"

"ร้อยนึง คันนี้เดี๋ยวออกเลย เลขที่นั่งหลังสุดเลยนะ"

"หลังสุดเหรอครับ ... คือผมเมารถน่ะครั.."

"ถ้าไม่หลังสุด ก็รอคันใหม่มาล่ะ รีบรึเปล่า"

[..............................]

[..............................]

"ก็ได้ครับ คันที่ 27 นี่นะครับ .... , ขอบคุณครับ"

{หลับ}

{หลับ}

{หลับ}

{หลับ}

{หลับ}

{หลับ}

{หลับ}

.......

.......

"เอ้า ฉิ-บหายแล้วมั้ยล่ะ ตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้วว่ะ" (คิดในใจ จุ๊ๆ อย่าอ่านดังๆนะ)

"พี่ครับ รบกวนถามหน่อยนะครับ คือว่า ตอนนี้ถึงหาดใหญ่แล้วยังครับ" (หันไปถามคนข้างๆ)

"อ่อ ถึงแล้วค่ะ" (พี่เค้าน่ารักจัง เสียดายที่ผมเป็นสุภาพบุรุษ คงไม่อาจไปสวมกอดเค้าในขณะนั้นได้)

"แล้ว... คือผมจะลงที่หน้าหาดใหญ่พลาซ่าน่ะครับ ไม่ทราบว่าใกล้ถึงรึยัง"

"เอ๋.. หาดใหญ่พลาซ่าผ่านมาตั้งนานแล้วค่ะน้อง ตอนนี้ใกล้ถึง บขส. แล้วล่ะ"

(ายห่- หลงทางซะแล้วเรา - -  อย่าว่ามันง่ายนักเลยครับ เพราะขณะนั้นผมก็ยังไม่รู้ว่า บขส. นี่มันอยู่ส่วนไหนของหาดใหญ่, ไกลจากจุดหมายที่ผมจะไปรึเปล่า)

[นั่งสุกลี้ลุกลนอยู่บนรถไปสักระยะ ถึง บขส. แล้ว..... รถจอด, ขนสัมภาระ, ยืนเกาหัว ฯลฯ]

(ไอ้ครั้นจะถามทางคนอื่นก็ไม่กล้า ที่ไม่กล้าก็เพราะอาย ที่อายเพราะว่ามันไม่กล้า ก็มันอายนี่!!!)

เอาเป็นว่า ลากกระเป๋าเดินย้อนทางเดินรถดีกว่า ถ้าออกไปเจอถนนหลักได้ ก็น่าจะมีหวัง

(โทรไปบอกเพื่อนที่มันมารออยู่ที่หาดใหญ่พลาซ่า......)

"โง่เอ้ย กูว่าแล้วว่ามึงต้องหลับหลงทาง ...(คำไม่สุภาพ)...เอ๊ย"

"เออ กูขอโทษ ว่าแต่กูจะไปทางไหนดี ซอยแม่+งเป็นสิบๆซอย กูออกไปถนนใหญ่ไม่ถูก"

"แล้วกูจะรู้เหรอ กูก็ยังไม่เคยไปถึง บขส. เลยนะเว้ย มึงลองถามคนที่นั่นดิ"

"กูก็จะ...เอ่อ กูไม่กล้าถามว่ะ อายคน..."

"(คำไม่สุภาพสองถึงสามคำ)"

ตรู๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

[เงียบ..สามนาที สิบสองวินาที]

"เดินต่อว่ะ ไม่ถามแม่-ให้อายคนหรอก กูน่ะหยิ่งเว่ย"

..........

.............

...............

..................

......................

..........................

[โบกมือเรียกมอ'ไซค์รับจ้างที่กำลังผ่านมาพอดี]

"พี่ครับ ถ้าไปหาดใหญ่พลาซ่าจะไปทางไหนครับ - เอ่อ คือผมไม่ได้จะไปกับรถพี่นะคับ สัมภาระมันเยอะน่ะ ผมแค่ขอถามทางหน่อยนึงน่ะครับ"

....

....

....

"ไกลนะน้อง น้องเดินไปที่ถนนใหญ่สิ เดินตามซอยนี้ไปเรื่อยแหละ แล้วไปรอรถสองแถวฝั่งนี้แหละ ไม่ต้องข้ามไปฝั่งโน้นน่ะ เดี๋ยวจะไปผิดทาง"  (พี่มอ'ไซค์ใจดีมากเลย ไม่น่าเชื่อว่าจะให้ข้อมูลดีขนาดนี้)

"ขอบคุณมากครับพี่"......

[และผมก็เดินต่อไป..............

 

 

ผมห่างหายไปช่วงหนึ่งนี่ ก็คือผมขึ้นไปติวที่หาดใหญ่ครับ

วันนี้กลับถึงบ้านซะที เหนื่อยมากเลย (แต่ก็ไม่นอน)

เอาไว้จะมีตอนต่อไปมาเล่าสู่กันฟังนะครับผม